Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

"Μην τρίζεις τα δόντια σου. Κοιμήσου."

Πήγαινε πίσω σ' εκείνη την πόλη και κοίταξέ τα όλα με προσοχή
και με αγάπη...


Ηράκλειο, 06/01/16

Βρίσκομαι πάλι γυμνή μπροστά σου. Ανώμαλη σάρκα.
Σηκώνω το δεξί μου χέρι και ακουμπάω την παλάμη μου στο στήθους σου.
Γέρνω απαλά το κεφάλι μου προς τ' αριστερά και σε κοιτάζω.
Έχω βρεί σενάρια που μας χωράνε.
Δεν σε ονειρεύτηκα.
Δεν περίμενα εσένα.
Μία συγγνώμη θυμίζει νερό.
Γυμνή μπροστά σου.
Μπορεί και τέλος

Αθήνα, 17/02/16

Ήλιος. Είναι ζεστά. Ανυπομονώ. Θα μπορούσα να είμαι οτιδήποτε τώρα. Τότε. Αν καταφέρω να ξετρυπώσω κάποιον πόθο σου, θα υπάρξω για λίγο κουβαλώντας την ευθύνη της ικανοποίησης του. Δεν άντεχω να περιμένω. Σου ψιθυρίζω να έρθεις, χαιδεύοντας απαλά το σημείο όπου θα ξάπλωνε το σώμα σου. Μέσα απο τον καπνό σου, τα υγρά μας, σε ζήτησα με όλη την ειλικρίνεια που μπορούσα να χωρέσω τότε. Τώρα.
Σ' εκείνη τη σελίδα όπου ξαπλώνεις τα βράδια και σιγοτραγουδάς ζαλισμένος, πέρα μακριά απο τις εκκρίσεις του μυαλού σου, θυμήσου, πώς κανένας δεν αξίζει να είναι μόνος του.

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Παγκράτι 37.6

Εμείς ποτέ δεν ανάψαμε φωτιά στο τζάκι. Το είχαμε τους χειμώνες να μας περιμένει, να το κοιτάμε να το χαιρόμαστε. Και να βάζουμε εκεί τις barbie να κάθονται ανυποψίαστες...
Μια φορά λοιπόν(δεν ήταν μονάχα μία) βγήκε ένα περιστέρι μέσα απο το τζάκι μας. Φτερούγιζε νευρόσπαστα σ' όλο το σπίτι, κουτουλώντας με μανία το ταβάνι και τα τζάμια, ψάχνωντας για ουρανό. Καθώς χαστούκιζε με δύμανη τον αέρα, σκεφτόμουν, πως αν είχε ανθρώπινη φωνή, θα ούρλιαζε σπαρακτικά κι ενδεχομένως θα κουτσουλούσε το πολυθρονάκι μου μπροστά απο την τηλεόραση.


-σήμερα είχε ηλιο κι εγώ διάβαζα τι σημαίνει "σολιψισμός"

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

επέκεινα

"Ήταν δεν ήταν ερχόταν έφευγε έφυγε ως ένα."

Ήθελα έναν έρωτα και έβλεπα μια πόλη.

Ένα βράδυ του Αυγούστου, θυμάμαι να φοράω το αδιάβροχό μου και να λέω φωναχτά πως τους έρωτές μου τους κρατάω πάντα υγρούς μέσα μου. Γι' αυτό είμαι καταδικασμένη να βασανίζομαι για πάντα απο δαύτους.

Μέσα σ'ενα μεγάλο και φωτεινό πεδίο κραδασμού και δόνησης είδα με όλη τη νηφαλιότητα που μπορεί ν'αντέξει το μυαλό μου πως δεν ταιριάζεις με την πιο πιθανή πιθανότητα.

Κι αφού σε αθώωσα απο εμάς γιατί το χρειαζόσουν, σκέφτηκα πως οι μυρωδιές είναι όντως για τους άλλους.

Και πως είχε βρέξει τελικά.

Βάλσαμο


τίποτα πια δεν είναι δικό μου
θα' ναι για την μοναξιά που κουβαλάω
τιμωρία η προσμονή
αφού δεν χορταίνουν τα μάτια μας
απλώνω το χέρι και σου χαιδεύω το πρόσωπο
να σε δω να ευχαριστιέσαι την αφή
άτιμη τρυφερότητα κουλουριασμένη γυμνή
ζητώντας πάντα ανταλλάγματα
κορόιδεψέ με όσο θές
με ομόρφυνες!




"Γιατί μίλησα πάντα, θα μιλώ πάντα για πράγματα που ποτέ δεν έχουν υπάρξει, ή που έχουν υπάρξει εάν θέλετε και θα υπάρχουν πιθανώς πάντοτε, αλλά όχι με την ύπαρξη που τους δανείζω."

Ε

Είμαι σχεδόν σίγουρη πως θα με κοροιδέψεις τώρα.
Δεν είμαι σίγουρη αν θα μ'αρέσει αυτό που θα γράψω.
Απλά είμαι σίγουρη πως τύλιξα έναν χρόνο μέσα σε τρεις αίθουσες και έτρεχα ένα καλοκαίρι να γεμίσω, με σκοπό ν' αδειάσω πάλι σ' αυτές.
Σίγουρο: τον βγάλαμε τον χρόνο γλυκέ μου φίλε!
Επίσης σίγουρο: εγώ και πάλι θα σου γδύνομαι.
     νααντεχειςναθυμασαινααγαπας


ευχαριστώ που έτυχες και πέτυχες

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

"(...) erotic displays of mental confusions"

Κάθε φορά που με στενοχωρείς προσπαθώ να υπενθυμίζω στον εαυτό μου οτι δεν έχω καμία υποχρέωση απέναντι στην αγάπη που μας δένει τόσο σφιχτά. Κρίμα να μοιάζει ανεπαρκές το πιο ελευθεριακό συναίσθημά μας! Κι αν εσύ μετανιώνεις διαρκώς τον εαυτό σου, τότε κι εγώ θα μπορούσα να σε αφήσω να με αφήσεις να αφήσουμε την αγάπη μας κάπου,  πριν την λιώσουμε.
Να είμαστε αρκετοί. Κι αυτό να μην είναι λίγο.


Αναγνώστες