Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

"Ένα κομμάτι μου μένει εκεί μαζί σου.Το κέρδισες..."

Εσύ με ντύνεις.Κι εγώ θα μείνω πιστή στη μορφή που μου φοράς.
Μα είναι άραγε τόσο μάταιο να προσπαθήσω να την (αντ)αλλάξω?
Τόσα εγώ μέσα μου.Ένα απ'αυτά σ'αγαπάει τόσο πολύ,και σε θαυμάζει.
Δεν θα καταλάβεις ποτέ,επειδή δεν άφησα ουτε τον εαυτό μου τον ίδιο να καταλάβει.Το παράδοξο και το παράλογο έχουμε μάθει να το τρέμουμε.Κι εσύ με πονάς,και όταν το αισθάνεσαι με πονάς ακόμα πιο πολύ...
Κουράστηκα να προσπαθώ για τους ανθρώπους.Εσύ την ξέρεις καλά αυτή την κούραση.


Είμαστε δύο ύπεροχοι συνοδοιπόροι.Ταξιδεύουμε παράλληλα μα ποτέ μαζί.Μόνο μια στιγμή θα κοιταχτούμε και θα χαμογελάσουμε,και εκείνη την απειροελάχιστη στιγμή θα σε ξέρω καλύτερα απο τον καθένα,θα μ'έχεις αφήσει να σε μάθω.Και μετά θα συνεχίσεις στον δικό σου δρόμο,και η θύμησή σου αβάσταχτη θα πλαγιάζει μαζί μου καθε βράδυ.
Μα εσένα δεν σου πρέπουν δάκρυα,γι'αυτό θα είμαι πάντα αθόρυβη.
Μόνο χαμόγελα σου πρέπουν εσένα,απο κεινα τα χαμόγελα που λάμπουν,που σε βυθίζουν σε μια ασφάλεια πιο ζεστή απο κάθε αγκαλιά.


Έλα δίπλα μου,κι εγώ θα σβήσω το φως.Μπορούμε να ψιθυρήσουμε τις πληγές μας αν το θες.Κι εγω θ'ανοίξω μια μεγάλη αγκαλιά να τις χωρέσω όλες.

Όλα είναι αβέβαια όπως πρέπει να είναι.
Τώρα ξέρω.
Σ'αφήνω να φύγεις κι ας μην έφτασες ποτέ εδω.
Πιστή στη μορφή που μου φοράς.


Καληνύχτα



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αναγνώστες